®ReCycLe®

Κάθε μέρα αφήνω κάτι όμορφο να φύγει για να βρει τον δρόμο του μακρυά μου-και δεν το μετανιώνω! Να δω ως πότε..

Όσο με φοβάμαι εγώ, κανείς δε με φοβάται..

Ήμασταν τότε παιδιά κι είχαμε φίλους καρδιακούς κι εγώ ακόμα παιδί έμεινα.

Γιατί σε διάλεξα για να λερώσω μαζί σου τη σάρκα μου κι όχι την ψυχή μου..

Γιατί αποθήκευσες στη δική μου μνήμη πικρά φιλιά μουσκεμένα με μαύρα δάκρυα, σάλια με άρωμα από πούρο κι υποσχέσεις που ΔΕΝ έδωσα και ΔΕΝ κράτησες.

®Purity AND Clarity®

Έχω απόψε κοντά μου έναν πολεμιστή που άφησε τη μάχη.

Ήρθε από το μεσημέρι να με βρει γιατί με πεθύμησε.

Για κάθε μάχη που έχασε από το μέλλον του, εγώ θα συνεχίζω ΚΑΙ γι'αυτόν.

Για κάθε όμορφο πρωινό, που άνοιξα τα μάτια μου για να τον βρω χαμογελαστό μέσα σ'ένα κοστούμι να γαργαλάει την πατούσα μου..


® Άνοιξη Ντίβα!!!®

Όταν ήρθε η Άνοιξη πέρυσι τέτοια εποχή, κρατούσε στο χέρι της κλειδιά κι απ’ το μπρελόκ είδα κρεμασμένη μια κατακόκκινη κορδέλα.. Ανταποκρίθηκα αμέσως. Έκλεισα τον υπολογιστή και το έσκασα από τη δουλειά επίσημα.. γιατί άλλον τρόπο δεν ξέρω.

Μπήκα στ’ αυτοκίνητο, έβαλα μουσικούλα κι έφτασα στην κορφή του Πέλεκα-σ’ ένα καφέ, που φημίζεται για τη μαγευτική θέα του και το απαράδεκτο service. Στα μαλλιά μου είχε ξεμείνει ένα στυλό, που τα στήριζε ψηλά, το έβγαλα και τα ελευθέρωσα. Πήρα από τον μπάρμπα του μαγαζιού δυο καθαρά πανιά, καθάρισα ένα τραπεζάκι στον κήπο, άνοιξα το σημειωματάριο κι άρχισα να μυρίζω την Άνοιξη γύρω μου..

Σύννεφα και κύματα ανακατεμένα. Πουλιά, κλωνάρια από ελιά κι ο αέρας έντονος, παραδομένα όλα στις διαθέσεις του Ήλιου Θεού, όπως λεν΄οι ποιητές.. Σ’ ένα μεσημέρι μέσα έλεγα πως θα μαυρίσω λιγάκι και θα σοκάρω την άλλη μέρα τους μούχλες στο σκονισμένο γραφείο του κρατικού μηχανισμού, που υπολειτουργεί άριστα.

Μέρα γιορτινή κι ο Ήλιος-δυνατός σαν τον έρωτα-μου έκανε τη χάρη ν’ ανάψει προβολείς για να γιορτάσω το «ξύπνημά» μου.. Τί γιόρταζα? Μια μελαγχολική ευφορία, που ήρθε από το πουθενά και θα κρατούσε τουλάχιστον ώσπου να δύσει η μέρα.. Καταβάθος ήξερα και χαμογελούσα στον Ήλιο πονηρά! Γόνιμες μέρες λέγονται, αυτές που όλοι με κοιτούν με περιέργεια (?) κι ας με βλέπουν μπροστά τους κάθε μέρα. Μυρίζονται την «τρέλλα» στο σάλιο μου ή νοιώθουν τα πόδια μου να κινούνται αμήχανα γιατί το υγρό ανάμεσά τους δεν τιθασεύεται με κανένα extra απορροφητικό σερβιετάκι τρίτης γενιάς..

Χάλια ο καφές, ελεεινή η μηλόπιτα-του τουρίστα-και η μουσική ένα κακοπαιγμένο δράμα στο καφέ. Με τέτοια θέα όμως, τίποτα δεν μπορούσε να μπλοκάρει τις αισιόδοξες σκέψεις!
Άνοιξη. Το πράσινο άγριο, ο αέρας κάτω από τα γράμματα έπαιζε με το χαρτί, τα μαλλιά μου στα μάτια μου, ένα τσιγάρο από το χέρι στο στόμα κι από το στόμα στο χέρι. Δάγκωσα τον αντίχειρα και με τον δείχτη πέταξα ό,τι έφτυσαν τα δόντια μου σε σάρκα..

Θα μπορούσα να είμαι ζάμπλουτη, καθισμένη ταπεινά κάτω από τις αχτίδες του Ήλιου, ντυμένη με φόρμες και κατ’ επιλογήν μπερδεμένα μαλλιά. Μ’ έντονη τη μυρωδιά του τσιγάρου και από τα οιστρογόνα παραζαλισμένη. Καμιά διαφορά δηλαδή..γιατί ο Ήλιος θα ήταν και πάλι πιό λαμπερός από τη φραγκάτη θηλυκότητά μου και η γεύση της μηλόπιτας άντε..λιγάκι πιο υποφερτή, όχι τόσο εξωφρενική.

Εκείνη τη μέρα ένοιωθα τόσο θετική. Κι αφελής. Και καλοπροαίρετη. Ο Ήλιος έκαψε το δεξί μου μάγουλο κι εγώ δε γύρισα από τ’ άλλο σαν καλή Χριστιανή. Αποχώρησα με ευγνωμοσύνη. Τι ομορφιά, θε μου, γύρω μου..

Φέτος η Άνοιξη δε φάνηκε ακόμα.. Μπορεί ε; Ν’ αργεί για να κάνει εντύπωση.. Γυναίκα κι αυτή! Και τί ντίβα!!!

®Η Πόλις, Κ.Π. Καβάφης®



Είπες "θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.

Μιά πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθειά μου μια ΚΑΤΑΔΙΚΗ είναι γραφτή.

Κι είναι η ΚΑΡΔΙΑ μου-σαν νεκρός-θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω,

ερείπεια ΜΑΥΡΑ της ζωής μου βλέπω ΕΔΩ,

που τόσα χρόνια πέρασα κ ρήμαξα κ χάλασα".

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά'βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί.

Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.

Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς.

Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλη αυτή θα φθάνεις.

Για τα αλλού-μην ελπίζεις-δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ΡΗΜΑΞΕΣ εδώ

στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.

(Φωτογραφία του Roger Beckwith με θέμα Westminster-Old London)

®Φεγγάρι κόκκινο, κόκκινο!!!®



"Μέσ' απ' τον κάμπο μέσ' απ' τον άνεμο πουλάρι μαύρο φεγγάρι κόκκινο"...

Στίχοι: Federico Garcia Lorca

Μετάφραση: Λευτέρης Παπαδόπουλος

''Κόρδοβα''

Γιάννη κόκκινε, νά'σαι συ το φεγγάρι, νά'μαι γω το πουλάρι; Θα ορμήξω στην αγκαλιά σου, αφού τρέξω σ'όλο το μήκος του κάμπου, θα μ'αρπάξεις δροσερά σαν τον άνεμο καθώς θά' μαι ιδρωμένη, θα με κάψεις στις φλόγες σου..

Δεν ερμηνεύω το Lorca. Αυτοσχεδιάζω για πάρτη σου!!! ;-)

(Φωτογραφία από το πολύπαθο εξώφυλλο του σημειωματάριου μου, που πρέπει ν'αντικαταστήσω πάλι)

®OnCe a böy, nOw a sÖLdieR-fOr LiFe®

'Τριάντα χρόνια μετά..

Ένα αγοράκι τότε.



Το ίδιο και σήμερα..'

®Μαντάμ Βροχή®

Πότε να μην ξεχάσω τα χέρια μου ν'ανοίγω, όταν βρέχει..

Μηχανικά συμβαίνει! Έτσι και με τη σημαία της Ελλαδίτσας, ανατριχιάζω αυτόματα σαν τη δω να κυματίζει.

Κάθε φορά που βρέχει ανησυχώ μην είναι η τελευταία.

Κι αν τύχει κ βρέχει δυνατά, ανοίγω τις παλάμες με χαρά, το κορμί μου τελείως ορθό, ανοίγω το στόμα μου κ γλείφω τις σταγόνες.

Ούτε θυμάμαι πότε η "Μαντάμ Βροχή" συνοδευόταν τελευταία φορά από τον "Μεσιέ Άνεμο" κ με μαστίγωναν στο πρόσωπο δυνατά.

Μπορεί και να χώρισαν ε?

Έχει πουστέψει η ψυχή μας κ η φύση συντονίζεται.

Έχει γούστο(?) να τά'φτιαξε με τον ήλιο, πού'ναι κ Θεός, όπως λένε οι ποιητές..

Πρώτα τρελλάθηκαν αυτοί (οι ποιητές), μετά η φύση, να το θυμάστε αυτό. Έχει σημασία.

Στα παγωμένα σας κρεββάτια δεν ξέρω πώς να μπω, είμαι ολοζώντανη κι εργάζομαι σκληρά για τη δική μου 'αθανασία'!

®Απρόσιτη®

Καθίστε λιγάκι να σας πω γιατί έπαψα να κοιτάζω τους ανθρώπους μεσ'τα μάτια...

Ναι, ντρέπομαι.

Για λογαριασμό τους..

®Νεοκλής®

Έφυγε νέος κι άφησε πίσω του τόσα όνειρα, τόσες εικόνες, τόσα μικρά-μικρά χαρτάκια μέσα σε τσέπες από παλτά κ σε συρτάρια..τα έβρισκα καθημερινά στα πιό απίθανα μέρη-ακόμα κ μέσα στις μπότες μου με καραμέλες-δίπλα τους το φλιτζάνι του καφέ-πάντα ξύπναγε πρώτος.
Πώς τα κατάφερε αλήθεια..ποτέ πριν ή μετά τον Νεοκλή δεν είχε ο καφές τέτοια γεύση και άρωμα. ΠΟΤΕ

Μήνες ολόκληροι συμβίωσης στο πάτωμα, το είχα πάντα καθαρό για να κυλιόμαστε..εκεί τα ζούσαμε όλα..

Στο πάτωμα-σπίτι μικροαστού, υπ'όψιν-να τρώμε, να βλέπουμε ταινίες, να διαβάζουμε, να γράφουμε, να ζωγραφίζουμε, να τραγουδάμε, να παίζουμε, να τσακωνόμαστε κ μετά να μ'αρπάζει, το σε.ξ πάντα έντονο, πάντα με δέος κ συγκίνηση σα να ξέραμε από τότε πως λίγους μήνες μετά εκείνος θά'χει σβήσει..

Διάβαζα τα χαρτάκια που μου άφηνε κ αναστέναζα, χαμογελούσα, έκλαιγα..

Έκλαιγα πολύ εύκολα σ'αυτήν τη σχέση, 22 ήμουν τότε.. Μονίμως είχε άδικο, το ήξερε κι ωστόσο με γέμιζε, με 'σακάτευε' ενοχές με τα ερωτικά-ποιητικά χαρτάκια του κ δωωώστου κλάμματα εγώ..!!!

Μονίμως νά'ρχεται στη δουλειά, να κάθεται απέναντι μου, να με φλερτάρει, να γελάω, να "πέφτω" η χαζή ξανά, οι φίλοι να τραβάνε τα μαλλιά τους!

Τουλάχιστον 2-3 φορές τη βδομάδα χωρίζαμε.. Να φεύγω από το σπίτι, από τ'αυτοκίνητο, το μετρό, στους δρόμους απίστευτες σκηνές-εκείνος να ουρλιάζει από πόνο για να μη φύγω-'ΔΙΕΚΔΙΚΩ', η καθοριστική κ περιεκτική έννοια αυτής της σχέσης..-τα σωθικά του έβγαζε από ουρλιαχτά, εγώ..ΚΥΡΙΑ!

Αποφασισμένη να δώσω το τέλος-ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ναι!-του έριχνα κάτι νηφάλιες θυμωμένες ματιές, του έκανα την καρδιά τοματοπελτέ κ το γούσταρα..

Κι όμως, παρά τα φαινόμενα, ο Νεοκλής μ'είχε τελείως του χεριού του, τον φρόντιζα, του είχα τυφλή εμπιστοσύνη κ μεγάλη αδυναμία, του έκανα όλα τα χατήρια-εκτός από τις αμέτρητες, χωρίς υπερβολή, στιγμές των τσακωμών... Το ήξερε φυσικά κ δεν έχανε την ευκαιρία να μου το δείχνει, να μου το λέει στο κρεββάτι-πάτωμα κι έλιωνα, έλιωνα, έλιωνα για κείνον..!

Ο μόνος άνδρας, που παρακάλεσα, ο μόνος που μου αρνιόταν πού κ πού 'για να μην τον έχω δεδομένο..'
ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ! Είχε μυριστεί τί μ'έτσουζε να στερηθώ κι έτσι με τιμωρούσε..

Ο μόνος άνδρας, που αγαπούσα κι όμως τον απάτησα..
'Για να μη μ'έχει δεδομένη, μωρέ..'

Δεν το έμαθε τότε..

Το συζητήσαμε για μισό λεπτό, αφότου πέθανε κ με συγχώρεσε αμέσως.....

®Θάρρος (Συνάντηση μ'έναν εκδότη) ®

Λέγατε, λέγατε, λέγατε, λέγατε, άκουγα, άκουγα, άκουγα, άκουγα.

Λέγατε, λέγατε, λέγατε, λέγατε, άκουγα, άκουγα.

Λέγατε, λέγατε, λέγατε, άκουγα.

Λέγατε, λέγατε, λέγατε, λέγατε, δεν άκουγα πια, χαμογελούσα μέσα από το κατάλληλο ένδυμα! ;-)

Λέγατε, λέγατε, χαμογελούσα-ωραία μέρα ήταν!

Λέγατε, κομπιάζατε, λέγατε, χαμογελούσα-τα νύχια μου πανέμορφα..

Κομπιάζατε, λέγατε, κομπιάζατε, σας διέκοψα.

Ξεστόμισα με -->θάρρος<-- ένα ποσό, χαμόγελο γοητευτικό και σίγουρο.

Χαμογελάσατε αμήχανα.

Πάλι κάτι αρχίσατε να λέτε, σηκώθηκα, φώναξα το ποσό γελαστή 'πού υπογράφω?', έβαλα το παλτό μου-τσάντα δεν έφερα μαζί μου..-κι έφυγα αργά αργά.

Μακρύς ο διάδρομος μπροστά σας, εμένα μ'άρεσε που τον περπάτησα γεμάτη κέφι.. ;-)

Την πόρτα δεν την έκλεισα. Επίτηδες!

Εγώ, κύριε, θάρρος πουλάω. Εσείς γιατί επιμένετε ν'αγοράσετε θράσσος? 

®Γυναίκα®

Η ιστορία είναι βεβαίως παλιά. Και ΓΝΩΣΤΗ.

Υπάρχουν γυναίκες, υπάρχουν και γύναια..

Υπάρχουν γυναίκες για "τσαλάκωμα" της μιας ώρας ή της μιας βραδυάς, υπάρχουν και γυναίκες για μια ζωή!

Η ¨γραμμή¨ ανάμεσα στις δυο κατηγορίες ΔΕΝ είναι λεπτή.

Για παράδειγμα, το γύναιο δεν ξέρει να κρατά τη θέση του, δεν εμπνέει σεβασμό.
Ντρέπεται να το κυκλοφορήσει ένας αξιόλογος άνδρας..ορίζει χαμηλή τιμή κι ανταποκρίνεται άνετα σ'αυτήν!
Μιλάει σαν λιμενεργάτης, ντύνεται σαν γυναίκα του πεζοδρομίου, κουκουλώνει με ηλίθιες δικαιολογίες την αμάθεια της.

Είναι και θέμα ανατροφής, ασφαλώς..

Ένα να ξέρω, ένα έμαθα, μια επιλογή έχω για να μην περάσω αυτήν τη λεπτή γραμμή και να είμαι ΓΥΝΑΙΚΑ με όλη τη σημασία της όμορφης αυτής λέξης:¨Όταν σβήσεις ο ίδιος την τιμή σου, δεν μπορεί να σε υποτιμήσει ΚΑΝΕΙΣ!

Πόσο μάλλον ένα γύναιο..