Πότε να μην ξεχάσω τα χέρια μου ν'ανοίγω, όταν βρέχει..
Μηχανικά συμβαίνει! Έτσι και με τη σημαία της Ελλαδίτσας, ανατριχιάζω αυτόματα σαν τη δω να κυματίζει.
Κάθε φορά που βρέχει ανησυχώ μην είναι η τελευταία.
Κι αν τύχει κ βρέχει δυνατά, ανοίγω τις παλάμες με χαρά, το κορμί μου τελείως ορθό, ανοίγω το στόμα μου κ γλείφω τις σταγόνες.
Ούτε θυμάμαι πότε η "Μαντάμ Βροχή" συνοδευόταν τελευταία φορά από τον "Μεσιέ Άνεμο" κ με μαστίγωναν στο πρόσωπο δυνατά.
Μπορεί και να χώρισαν ε?
Έχει πουστέψει η ψυχή μας κ η φύση συντονίζεται.
Έχει γούστο(?) να τά'φτιαξε με τον ήλιο, πού'ναι κ Θεός, όπως λένε οι ποιητές..
Πρώτα τρελλάθηκαν αυτοί (οι ποιητές), μετά η φύση, να το θυμάστε αυτό. Έχει σημασία.
Στα παγωμένα σας κρεββάτια δεν ξέρω πώς να μπω, είμαι ολοζώντανη κι εργάζομαι σκληρά για τη δική μου 'αθανασία'!
