®Η Πόλις, Κ.Π. Καβάφης®



Είπες "θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.

Μιά πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθειά μου μια ΚΑΤΑΔΙΚΗ είναι γραφτή.

Κι είναι η ΚΑΡΔΙΑ μου-σαν νεκρός-θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω,

ερείπεια ΜΑΥΡΑ της ζωής μου βλέπω ΕΔΩ,

που τόσα χρόνια πέρασα κ ρήμαξα κ χάλασα".

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά'βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί.

Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.

Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς.

Και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλη αυτή θα φθάνεις.

Για τα αλλού-μην ελπίζεις-δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ΡΗΜΑΞΕΣ εδώ

στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.

(Φωτογραφία του Roger Beckwith με θέμα Westminster-Old London)

®Φεγγάρι κόκκινο, κόκκινο!!!®



"Μέσ' απ' τον κάμπο μέσ' απ' τον άνεμο πουλάρι μαύρο φεγγάρι κόκκινο"...

Στίχοι: Federico Garcia Lorca

Μετάφραση: Λευτέρης Παπαδόπουλος

''Κόρδοβα''

Γιάννη κόκκινε, νά'σαι συ το φεγγάρι, νά'μαι γω το πουλάρι; Θα ορμήξω στην αγκαλιά σου, αφού τρέξω σ'όλο το μήκος του κάμπου, θα μ'αρπάξεις δροσερά σαν τον άνεμο καθώς θά' μαι ιδρωμένη, θα με κάψεις στις φλόγες σου..

Δεν ερμηνεύω το Lorca. Αυτοσχεδιάζω για πάρτη σου!!! ;-)

(Φωτογραφία από το πολύπαθο εξώφυλλο του σημειωματάριου μου, που πρέπει ν'αντικαταστήσω πάλι)

®OnCe a böy, nOw a sÖLdieR-fOr LiFe®

'Τριάντα χρόνια μετά..

Ένα αγοράκι τότε.



Το ίδιο και σήμερα..'

®Μαντάμ Βροχή®

Πότε να μην ξεχάσω τα χέρια μου ν'ανοίγω, όταν βρέχει..

Μηχανικά συμβαίνει! Έτσι και με τη σημαία της Ελλαδίτσας, ανατριχιάζω αυτόματα σαν τη δω να κυματίζει.

Κάθε φορά που βρέχει ανησυχώ μην είναι η τελευταία.

Κι αν τύχει κ βρέχει δυνατά, ανοίγω τις παλάμες με χαρά, το κορμί μου τελείως ορθό, ανοίγω το στόμα μου κ γλείφω τις σταγόνες.

Ούτε θυμάμαι πότε η "Μαντάμ Βροχή" συνοδευόταν τελευταία φορά από τον "Μεσιέ Άνεμο" κ με μαστίγωναν στο πρόσωπο δυνατά.

Μπορεί και να χώρισαν ε?

Έχει πουστέψει η ψυχή μας κ η φύση συντονίζεται.

Έχει γούστο(?) να τά'φτιαξε με τον ήλιο, πού'ναι κ Θεός, όπως λένε οι ποιητές..

Πρώτα τρελλάθηκαν αυτοί (οι ποιητές), μετά η φύση, να το θυμάστε αυτό. Έχει σημασία.

Στα παγωμένα σας κρεββάτια δεν ξέρω πώς να μπω, είμαι ολοζώντανη κι εργάζομαι σκληρά για τη δική μου 'αθανασία'!

®Απρόσιτη®

Καθίστε λιγάκι να σας πω γιατί έπαψα να κοιτάζω τους ανθρώπους μεσ'τα μάτια...

Ναι, ντρέπομαι.

Για λογαριασμό τους..

®Νεοκλής®

Έφυγε νέος κι άφησε πίσω του τόσα όνειρα, τόσες εικόνες, τόσα μικρά-μικρά χαρτάκια μέσα σε τσέπες από παλτά κ σε συρτάρια..τα έβρισκα καθημερινά στα πιό απίθανα μέρη-ακόμα κ μέσα στις μπότες μου με καραμέλες-δίπλα τους το φλιτζάνι του καφέ-πάντα ξύπναγε πρώτος.
Πώς τα κατάφερε αλήθεια..ποτέ πριν ή μετά τον Νεοκλή δεν είχε ο καφές τέτοια γεύση και άρωμα. ΠΟΤΕ

Μήνες ολόκληροι συμβίωσης στο πάτωμα, το είχα πάντα καθαρό για να κυλιόμαστε..εκεί τα ζούσαμε όλα..

Στο πάτωμα-σπίτι μικροαστού, υπ'όψιν-να τρώμε, να βλέπουμε ταινίες, να διαβάζουμε, να γράφουμε, να ζωγραφίζουμε, να τραγουδάμε, να παίζουμε, να τσακωνόμαστε κ μετά να μ'αρπάζει, το σε.ξ πάντα έντονο, πάντα με δέος κ συγκίνηση σα να ξέραμε από τότε πως λίγους μήνες μετά εκείνος θά'χει σβήσει..

Διάβαζα τα χαρτάκια που μου άφηνε κ αναστέναζα, χαμογελούσα, έκλαιγα..

Έκλαιγα πολύ εύκολα σ'αυτήν τη σχέση, 22 ήμουν τότε.. Μονίμως είχε άδικο, το ήξερε κι ωστόσο με γέμιζε, με 'σακάτευε' ενοχές με τα ερωτικά-ποιητικά χαρτάκια του κ δωωώστου κλάμματα εγώ..!!!

Μονίμως νά'ρχεται στη δουλειά, να κάθεται απέναντι μου, να με φλερτάρει, να γελάω, να "πέφτω" η χαζή ξανά, οι φίλοι να τραβάνε τα μαλλιά τους!

Τουλάχιστον 2-3 φορές τη βδομάδα χωρίζαμε.. Να φεύγω από το σπίτι, από τ'αυτοκίνητο, το μετρό, στους δρόμους απίστευτες σκηνές-εκείνος να ουρλιάζει από πόνο για να μη φύγω-'ΔΙΕΚΔΙΚΩ', η καθοριστική κ περιεκτική έννοια αυτής της σχέσης..-τα σωθικά του έβγαζε από ουρλιαχτά, εγώ..ΚΥΡΙΑ!

Αποφασισμένη να δώσω το τέλος-ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ναι!-του έριχνα κάτι νηφάλιες θυμωμένες ματιές, του έκανα την καρδιά τοματοπελτέ κ το γούσταρα..

Κι όμως, παρά τα φαινόμενα, ο Νεοκλής μ'είχε τελείως του χεριού του, τον φρόντιζα, του είχα τυφλή εμπιστοσύνη κ μεγάλη αδυναμία, του έκανα όλα τα χατήρια-εκτός από τις αμέτρητες, χωρίς υπερβολή, στιγμές των τσακωμών... Το ήξερε φυσικά κ δεν έχανε την ευκαιρία να μου το δείχνει, να μου το λέει στο κρεββάτι-πάτωμα κι έλιωνα, έλιωνα, έλιωνα για κείνον..!

Ο μόνος άνδρας, που παρακάλεσα, ο μόνος που μου αρνιόταν πού κ πού 'για να μην τον έχω δεδομένο..'
ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ! Είχε μυριστεί τί μ'έτσουζε να στερηθώ κι έτσι με τιμωρούσε..

Ο μόνος άνδρας, που αγαπούσα κι όμως τον απάτησα..
'Για να μη μ'έχει δεδομένη, μωρέ..'

Δεν το έμαθε τότε..

Το συζητήσαμε για μισό λεπτό, αφότου πέθανε κ με συγχώρεσε αμέσως.....