®Νεοκλής®

Έφυγε νέος κι άφησε πίσω του τόσα όνειρα, τόσες εικόνες, τόσα μικρά-μικρά χαρτάκια μέσα σε τσέπες από παλτά κ σε συρτάρια..τα έβρισκα καθημερινά στα πιό απίθανα μέρη-ακόμα κ μέσα στις μπότες μου με καραμέλες-δίπλα τους το φλιτζάνι του καφέ-πάντα ξύπναγε πρώτος.
Πώς τα κατάφερε αλήθεια..ποτέ πριν ή μετά τον Νεοκλή δεν είχε ο καφές τέτοια γεύση και άρωμα. ΠΟΤΕ

Μήνες ολόκληροι συμβίωσης στο πάτωμα, το είχα πάντα καθαρό για να κυλιόμαστε..εκεί τα ζούσαμε όλα..

Στο πάτωμα-σπίτι μικροαστού, υπ'όψιν-να τρώμε, να βλέπουμε ταινίες, να διαβάζουμε, να γράφουμε, να ζωγραφίζουμε, να τραγουδάμε, να παίζουμε, να τσακωνόμαστε κ μετά να μ'αρπάζει, το σε.ξ πάντα έντονο, πάντα με δέος κ συγκίνηση σα να ξέραμε από τότε πως λίγους μήνες μετά εκείνος θά'χει σβήσει..

Διάβαζα τα χαρτάκια που μου άφηνε κ αναστέναζα, χαμογελούσα, έκλαιγα..

Έκλαιγα πολύ εύκολα σ'αυτήν τη σχέση, 22 ήμουν τότε.. Μονίμως είχε άδικο, το ήξερε κι ωστόσο με γέμιζε, με 'σακάτευε' ενοχές με τα ερωτικά-ποιητικά χαρτάκια του κ δωωώστου κλάμματα εγώ..!!!

Μονίμως νά'ρχεται στη δουλειά, να κάθεται απέναντι μου, να με φλερτάρει, να γελάω, να "πέφτω" η χαζή ξανά, οι φίλοι να τραβάνε τα μαλλιά τους!

Τουλάχιστον 2-3 φορές τη βδομάδα χωρίζαμε.. Να φεύγω από το σπίτι, από τ'αυτοκίνητο, το μετρό, στους δρόμους απίστευτες σκηνές-εκείνος να ουρλιάζει από πόνο για να μη φύγω-'ΔΙΕΚΔΙΚΩ', η καθοριστική κ περιεκτική έννοια αυτής της σχέσης..-τα σωθικά του έβγαζε από ουρλιαχτά, εγώ..ΚΥΡΙΑ!

Αποφασισμένη να δώσω το τέλος-ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ναι!-του έριχνα κάτι νηφάλιες θυμωμένες ματιές, του έκανα την καρδιά τοματοπελτέ κ το γούσταρα..

Κι όμως, παρά τα φαινόμενα, ο Νεοκλής μ'είχε τελείως του χεριού του, τον φρόντιζα, του είχα τυφλή εμπιστοσύνη κ μεγάλη αδυναμία, του έκανα όλα τα χατήρια-εκτός από τις αμέτρητες, χωρίς υπερβολή, στιγμές των τσακωμών... Το ήξερε φυσικά κ δεν έχανε την ευκαιρία να μου το δείχνει, να μου το λέει στο κρεββάτι-πάτωμα κι έλιωνα, έλιωνα, έλιωνα για κείνον..!

Ο μόνος άνδρας, που παρακάλεσα, ο μόνος που μου αρνιόταν πού κ πού 'για να μην τον έχω δεδομένο..'
ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ! Είχε μυριστεί τί μ'έτσουζε να στερηθώ κι έτσι με τιμωρούσε..

Ο μόνος άνδρας, που αγαπούσα κι όμως τον απάτησα..
'Για να μη μ'έχει δεδομένη, μωρέ..'

Δεν το έμαθε τότε..

Το συζητήσαμε για μισό λεπτό, αφότου πέθανε κ με συγχώρεσε αμέσως.....